Jan Daniel Andrzej Józef Janocki

Bibliograf, bibliotekarz
30.11.-0001 29.10.1786 Międzychód

Biografia

Jan Daniel Andrzej Józef Janocki urodził się w Międzychodzie w Wielkopolsce, prawdopodobnie w zniemczonej rodzinie serbołużyckiej. Jego językiem domowym był niemiecki, ale czuł się Polakiem. Kształcił się w Dreźnie, a następnie dzięki stypendium studiował w instytucie pedagogicznym w Pforcie, gdzie zetknął się z przyszłymi wybitnymi postaciami kultury niemieckiej.

W 1745 roku przybył do Warszawy na zaproszenie Józefa Andrzeja Załuskiego, którego został sekretarzem. Po przyjęciu katolicyzmu i niższych święceń kapłańskich w 1750 roku, objął w 1751 roku funkcję prefekta nowo otwartej Biblioteki Załuskich, jednej z największych bibliotek ówczesnej Europy.

Janocki poświęcił życie porządkowaniu i katalogowaniu zbiorów, a także tworzeniu dzieł bio-bibliograficznych dokumentujących polską kulturę. Opracował m.in. słowniki uczonych, katalogi rękopisów oraz kroniki życia literackiego. Jego najważniejsze prace to „Janociana”, „Lexicon derer itztlebenden Gelehrten in Polen” oraz „Specimen catalogi codicum manuscriptorum Bibliothecae Zaluscianae”.

Chorowity, w 1775 roku utracił wzrok, jednak nadal pracował z pomocą innych. Zmarł w Warszawie 29 października 1786 roku, pozostawiając po sobie bogatą spuściznę naukową.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Pełnił funkcję prefekta Biblioteki Załuskich w Warszawie.
Autor pierwszego polskiego katalogu rękopisów.
Opracował monumentalne dzieła bio-bibliograficzne o polskich uczonych.
Stworzył katalog cymeliów zawierający 181 opisów dzieł.
Korespondował z wieloma uczonymi i bibliofilami epoki oświecenia.

Ciekawostki

Był kolegą szkolnym Friedricha Gottlieba Klopstocka i Johanna Eliasa Schlegla.
Znał języki niemiecki i polski, ale większość swoich prac pisał po łacinie.
Mimo utraty wzroku w 1775 roku, nadal pracował naukowo.

Udostępnij