Stanisław Wrembel
Biografia
Stanisław Wrembel urodził się 30 marca 1897 roku w Międzychodzie nad Wartą, w rodzinie Jana i Józefy z Kasprowiaków. W czerwcu 1916 roku został powołany do służby w armii niemieckiej, gdzie przeszedł szkolenie pilotażowe i obserwatorskie. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, z której zdezerterował 15 października 1918 roku, aby wziąć udział w powstaniu wielkopolskim. Na zdobytych na Stacji Ławica samolotach atakował oddziały Grenzschutzu.
Po odzyskaniu niepodległości zgłosił się do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 3. Wielkopolskiej eskadry lotniczej, z którą walczył na Froncie Wielkopolskim, a następnie podczas wojny polsko-bolszewickiej. Wykonywał loty rozpoznawcze, szturmowe i bojowe, często w trudnych warunkach. Łącznie odbył 17 lotów bojowych w czasie 27 godzin. Za zasługi wojenne odznaczono go Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Polową Odznaką Pilota.
Po wojnie pozostał w wojsku, służąc w 3. pułku lotniczym. W 1923 roku zdobył nagrodę za celność bombardowania w konkursie lotniczym Aeroklubu Poznańskiego, a w 1925 roku pilotował szybowiec Miś podczas II Wszechpolskiego Konkursu Szybowców w Gdyni, zdobywając trzy pierwsze nagrody. W okresie międzywojennym był również zaangażowany w życie pułkowe, przewodnicząc komitetowi organizacyjnemu balu w 1937 roku.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej przeszedł na emeryturę, ale 1 września 1939 roku zgłosił się ochotniczo i służył w 3. Bazie Lotniczej podczas kampanii wrześniowej. W czasie okupacji ukrywał się w Generalnym Gubernatorstwie i nawiązał kontakt z Armią Krajową. Po wojnie działał w Aeroklubie Poznańskim, będąc jego wiceprezesem i współzałożycielem Koła Seniorów. Zmarł 27 września 1970 roku w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Górczyńskim.