Teresa Remiszewska-Damsz
Biografia
Teresa Remiszewska-Damsz urodziła się 19 czerwca 1928 roku w Międzychodzie, jako córka Jadwigi i Kazimierza Remiszewskich. Miała dwie starsze siostry, a jej dziadkiem był lekarz Andrzej Chramiec. W czasie okupacji kształciła się na tajnych kompletach, a po wojnie studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po zawarciu związku małżeńskiego mieszkała w Nowej Hucie (1948), a od 1965, po rozwodzie, ponownie w Gdyni, podejmując pracę w jacht klubach Stal oraz Gryf, a następnie w Stoczni im. Komuny Paryskiej.
W 1970 jako pierwsza Polka odbyła samotny rejs po Bałtyku na jachcie Zenit, na trasie długości 690 mil. Za ten wyczyn otrzymała III nagrodę „Rejs Roku”. W 1972 roku wzięła udział w IV Transatlantyckich Regatach Samotnych Żeglarzy OSTAR, na jachcie Komodor, stając się czwartą kobietą w historii, która samotnie przepłynęła Atlantyk (w czasie 57 dni, 3 godzin i 18 minut). Swój rejs opisała w książce „Z goryczy soli moja radość”.
Po powrocie z USA wyszła za mąż za Jerzego Damsza, ostatniego dowódcę 307 Dywizjonu Myśliwców Nocnych w Anglii. Jego powrót do kraju spowodował tajne śledztwo służb o szpiegostwo, co uniemożliwiło zorganizowanie pierwszego samotnego rejsu kobiecego dookoła świata.
Na przełomie lat 70. i 80. pracowała w redakcji pisma „Żagle i jachting motorowy”. Była członkiem NSZZ „Solidarność”, pracowała w komisji ochrony środowiska przy Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ „Solidarność”. Za działalność niezależną w stanie wojennym została zatrzymana 23 grudnia 1982, aresztowana do 21 marca 1983, postępowanie umorzono w 1983.
Przetłumaczyła (pod pseudonimem Urszula Karpińska) wydaną w podziemiu pracę Normana Daviesa „Orzeł biały, czerwona gwiazda”. Została uhonorowana wpisem do Panteonu Gdyni, ulicami w Gdyni i Międzychodzie, Gwiazdą w Alei Zasłużonych Ludzi Morza w Rewie i tablicą w Alei Żeglarstwa Polskiego w Basenie im. Mariusza Zaruskiego w Gdyni. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Sopocie.