Zygmunt Unrug
Biografia
Zygmunt Unrug urodził się w 1676 roku w Międzychodzie, w rodzinie szlacheckiej herbu własnego. Był synem Krzysztofa Unruga, właściciela Międzychodu i Kargowej, oraz Bogumiły Jaskóleckiej. Po ojcu odziedziczył Poniec, Kawcze, Szelejewo i Zduny. Kształcił się w Lesznie, a następnie na Uniwersytecie we Frankfurcie. Był protestantem wyznania braci czeskich, co miało wpływ na jego późniejsze losy.
W życiu publicznym pełnił funkcję pułkownika armii koronnej, a od 1698 roku starosty gnieźnieńskiego. W 1705 roku potwierdził pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego, a później przyczynił się do detronizacji Augusta II Sasa, ujawniając jego tajne listy. W 1708 roku został wysłany przez króla Leszczyńskiego do Berlina, aby zbadać nastawienie Fryderyka I do Polski, jednak misja nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
W 1715 roku Trybunał Główny Koronny w Piotrkowie skazał go na śmierć za rzekomo bluźnierczy wywód teologiczny, który znajdował się w jego silva rerum. Oskarżyciel, Andrzej Potocki, celowo przeinaczył cytat z katolickiego księdza, przedstawiając pytanie jako twierdzenie. Unrug, obawiając się kaźni, uciekł z kraju. W jego obronie stanęła szlachta, niektórzy biskupi, a nawet nuncjusz papieski. Ostatecznie Sejm w 1726 roku anulował wyrok, a w 1741 roku Trybunał oddalił pretensje oskarżycieli do jego majątku.